تحمل نگاه سرد و بی رمقش برایم زجر آور شده
واژه تنهایی را در قاب سرنوشتم بر دیوار خاطراتم میخکوب می کنم
کاش می توانستم تنهایی را با تمام وجود در آغوش بکشم
ولی گذشتن از او برایم کابوسی شبانه است
کابوسی که حتی لحظه ای درنگ در او برایم زجر آور است
دیگر تحمل لبخند های سرد و بی روحش را ندارم
کاش می شد
دوباره با نگاهی اکسیر عشق را بر دیدگان خسته ام می پاشید
و با شکو فه لبخندی در گلستان زندگی همسفرم می شد

به سراغ من اگر می آیید
پشت هیچستانم
پشت هیچستان جایی است.
پشت هیچستان رگ های هوا، پر قاصد هایی است
که خبر می آرند ، از گل واشدۀ دور ترین بوته خاک.
روی شن ها هم، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است
که صبح

به سر تپه معراج شقایق رفتند.
پشت هیچستان، چتر خواهش باز است:
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،
زنگ باران به صدا می آید.
آدم اینجا تنهاست
و در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاری است.

به سراغ من اگر می آیید،
نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من

شب سردی است ، و من افسرده.

راه دوری است، و پايی خسته.

تيرگی هست و چراغی مرده.

دور ماندند ز من آدم ها.

غمی افزود مرا بر غم ها.

قصه ها ساز کند پنهاني.

نيست رنگی که بگويد با من

اندکی صبر ، سحر نزديک است.

هر دم اين بانگ برآرم از دل :

واي، اين شب چقدر تاريک است !

مثل اين است که شب نمناک است.

غم من، ليک، غمی غمناک است.

تو را مي خواهم و دانم كه هرگز
به كام دل در آغوشت نگيرم
تويي آن آسمالن صاف و روشن
من اين كنج قفس مرغي اسيرم
ز پشت ميله هاي سرد تيره
نگاه حسرتم حيران به رويت
در اين فكرم كه دستي پيش آيد
و من ناگه گشايم پر به سويت
در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت
از اين زندان خاموش پر بگيرم
به چشم مرد زندانبان بخندم
كنارت زندگي از سر بگيرم
در اين فكرم من و دانم كه هرگز
مرا ياراي رفتن زين قفس نيست
اگر هم مرد زندانبان بخواهد
دگر از بهر پروازم نفس نيست
ز پشت ميله ها هر صبح روشن
نگاه كودكي خندد به رويم
چو من سر مي كنم آواز شادي
لبش با بوسه مي آيد به سويم
اگر اي آسمان خواهم كه يك روز
از اين زندان خامش پر بگيرم
به چشم كودك گريان چه گويم
ز من بگذر كه من مرغي اسيرم
من آن شمعم كه با سوز دل خويش
فروزان مي كنم ويرانه اي را
اگر خواهم كه خاموشي گزينم
پريشان مي كنم كاشانه اي را