وقتی به تو مي انديشم دلم برای خودم تنگ ميشود. در آن تنهايی که ياد و خاطره تو بندی می شود بر تارو پود ذهنم. چه خوش است انديشيدن به تو و نوشتن از تمام آن لحظات غمبار بی تو بودن. دلتنگی،دلتنگی،دلتنگی آدم دلتنگ که می شود چه فکرهاکه نميکند. چه انديشه ها که در خيال خود ندارد. وچه روياها که گاه خنده را طرحی ميکند برلبان وگاه غم را بغضی ميکند شکسته در گلو تا در پی بهانه اين اشکی شود جاری بر گونه ها. چه دلگیرند اين لحظات.